معبود بالاتر و برتر و پيراسته از نقص و عيب ، آتش عشق به كمال را در درون انسان مشتعل مىسازد و او را به سوى كانون كمال مىكشد و به تنظيم و كرنش در برابر آن وادار مىكند و فرد عبادتگر ، مجذوب جمال و كمال و بىنيازى معبود مىگردد و در اين مواقع ، ستايش و تعظيم عملى ، تجلى اين احساس باطنى و جذبهء درونى مىباشد . علت اين‌كه به معبود ، « اللّه » مىگويند ، اين است كه « إله » در لغت عرب به معناى « تحير » است ، تو گويى بندهء عابد و انسان ستايشگر در برابر كمال نامتناهى معبود ، غرق در حيرت مىگردد . گاهى گفته مىشود كه ريشهء « اللّه » ، همان « وله » است كه نخستين حرف آن ( واو ) به « همزه » تبديل شده است و به معبود از آن جهت « إله » مىگويند كه بندهء ستايشگر در برابر كمال بىنهايت او ، واله و مدهوش مىگردد « 1 » . عالىترين كمال براى يك موجود ، اين است كه از نظر هستى ، كاملا مستقل بوده و وجود او از خود او بجوشد و در هستى به مقام و موجودى نيازمند نباشد و نه تنها از هر نيازى پيراسته شمرده شود ، بلكه تمام موجودات به او نيازمند باشند . قرآن مجيد در آيات متعددى روى اين نكته تكيه مىكند و موضوع خالقيت خدا را انگيزهء پرستش و لزوم تعظيم در برابر خالق

--> ( 1 ) . مفردات راغب ، مادهء إله ، ص 21 .